Blog: Uitvaart

Ik ben oud – dat wist u al na lezing van mijn vorige blog over mijn pensioen – maar ik denk nooit aan de dood, laat staan de bijbehorende uitvaart. Dat kan heel goed verdringing zijn – dat laat ik graag aan de psychologen – maar het is wel een feit en het bevalt me prima.

Maar de laatste tijd, met alle beslommeringen rond uitvaartverzekeraar Yarden, werd ik er ongewild mee geconfronteerd, zo niet met de dood, dan toch wel met de uitvaart en bijbehorende verzekering, die ik niet heb. Maar miljoenen landgenoten wel. Zij dreigen slachtoffer te worden van het zoveelste financieel schandaal in ons land.

Ooit heb ik geleerd dat je zo min mogelijk verzekeringen moet nemen. Angst is een slechte raadgever en alles wat je zelf kunt betalen, hoef je niet te verzekeren. De zorg-, aansprakelijkheid- en opstalverzekering lijken me onmisbaar, maar daarna wordt het twijfelachtig. Ik heb een auto- en inboedelverzekering, maar geen reis-, geen rechtsbijstand- en geen uitvaartverzekering. Als ik op reis overlijd, wordt mijn lijk niet op kosten van de verzekeraar gerepatrieerd. Geen uitvaart!

Het is meer uit principe dan uit krenterigheid dat ik dit doe. Het leven kent nu eenmaal risico’s en al die risico’s mijden of afkopen lijkt me behalve duur ook erg saai. Doordat ik zo geld overhoud, spaar ik voor als er echt tegenslag komt en voor de onvermijdelijke ultieme tegenslag: de dood en bijbehorende uitvaart. Sparen is voordeliger dan lenen of verzekeren en er is genoeg geld voor mijn nabestaanden om een (liefst heel simpele en vrolijke) uitvaart te verzorgen.

Dat neemt niet weg dat miljoenen landgenoten een andere keus hebben gemaakt. Of door hun krappe beurs een andere keus moesten maken. Zij betalen daardoor maandelijks premie voor een uitvaartverzekering, die straks ofwel een vast geldbedrag uitkeert, ofwel de uitvaart “in natura” regelt. Vooral bij die laatste variant zit het probleem, want de verzekeraar kan weliswaar besparen op de kosten door de uitvaart zelf ter hand te nemen, maar toch blijven die kosten stijgen, al was het maar door de onstuitbare inflatie.

Vooral uitvaartverzekeraar Yarden misrekende zich, en bedacht als “oplossing” de klant met een natura-polis boven een maximaal bedrag te laten bijbetalen – wat precies niet de bedoeling van een natura-polis is. Maar het verzekeringscontract zou hiervoor een achterdeurtje openlaten, in de vorm van een juridische truc, de “en-bloc clausule”. Of die er echt was en of die rechtsgeldig is, vormt de inzet van de bemoeienis van uw eigen Claimservice met deze zaak.

Ik hoop in ieder geval dat de Yarden-klanten niet hoeven bij te betalen en met de recente overname door concurrent DELA lijkt het daar voorlopig ook op. Dan kan ik de dood weer met een gerust hart gaan verdringen – ware het niet dat ik ook de financiële zaken van mijn moeder beheer. Zij is 91, en lijdt aan Alzheimer, slechthorendheid en heeft elke dag rugpijn. Maar financiële zorgen heeft zij niet. Een uitvaartverzekering evenmin.

Over de auteur

Gerjan Huis in ’t Veld

Lid van de Directie van Consumentenbond Claimservice, vicevoorzitter van de Beuc (de Brusselse koepel van ruim 40 Europese consumentenorganisaties) en meer dan 35 jaar in diverse functies werkzaam bij de Consumentenbond.

Gepubliceerd op 6 november 2019